Botox, Bodyworks of Bardot?

Ze stond niet bovenaan mijn lijst van te interviewen vrouwen, want dat is Brigitte Bardot. Maar mevrouw Madonna Louise Veronica Ciccone staat op een goede tweede plaats. En nu, na langdurig drammen, is het dan zover. Hare Majesteit Madonna heeft haar jawoord gegeven voor een interview! Over haar performance in Evita, haar zwierige tangodansjes met een Argentijn.
Twee weken geleden werd ik dan eindelijk gebeld door een secretaresse: “London, December 24 2010, 09.00 pm, three questions. Be in time”.
Ik schrok er van. Dat was niet de bedoeling, het ging om het idee. Maar ik begreep ook dat ik nu niet kon afzeggen. Niemand zou het mij vergeven; ikzelf eigenlijk ook niet.
Zenuwachtig naar Londen
Op de grote dag vlieg ik om kwart voor zeven naar Londen. De reis verloopt volgens plan, en om half negen sta ik in de straat waar Madonna woont als zij in London is. Ik ben te vroeg en tril een beetje. “Ga je nou niet zenuwachtig maken”, zeg ik tegen mezelf, “het is Madonna maar. Gewoon een vrouw als alle anderen, misschien een beetje meer ambitieus dan de gemiddelde Miep, maar daar is ook alles mee gezegd.” Dit stelt me gerust.
Het is vijf voor negen, ik bel aan het hek voor het grote herenhuis. Een reusachtige man komt naar me toe en ik vertel dat ik om negen uur een afspraak heb met Madonna. Hij laat me binnen en een vrouw neemt het over. Ze plaatst me in een kleine wachtkamer.
Ik ben binnen! Nu niet gaan hyperventileren, kalm aan. Er is niks aan de hand. Bovendien sta je over een kwartier weer buiten, vermaan ik mijzelf. Ik neem mijn drie vragen nog eens door, maar eigenlijk hoeft dat niet. Ik kan ze inmiddels wel dromen.
Na een half uur komt dezelfde vrouw die me naar de wachtkamer gebracht heeft, mij vragen nog even geduld te hebben. Madonna is nog niet gereed, maar kan me nu ieder moment ontvangen. Ik knik dat het goed is, want veel keuze heb ik niet. Ik pak de Vanity Fair die voor mij op een tafeltje ligt. Uiteraard staat Madonna er in afgebeeld. Mooie foto’s, een beetje van haarzelf en een beetje van Photoshop. Zo meteen ga ik zien hoe ze er echt uitziet, zonder filters. Ik zal dit beeld in mijn geheugen moeten opslaan, want fotograferen mag ik haar niet.
Drie vragen
Om tien uur komt de vrouw mij dan eindelijk halen en begeleidt me naar een kamer op de eerste verdieping. Het is een werkkamer. Aan de muur hangen kunstzinnige foto’s en schilderijen, waaronder een groot schilderij van een oude naakte vrouw liggend op een bank. Een echte Lucian Freud! Verder staat er een bureau, een bank en twee stoelen.
Ik vraag de vrouw waar ik moet gaan zitten. Ze wijst me een stoel aan. Op hetzelfde moment komt Madonna binnen, gekleed in een joggingpak. Ze bekijkt me snel van top tot teen en verontschuldigt zich. Haar fitnessuurtje liep uit. Ze gaat tegenover me zitten op de andere stoel en vraagt of ik iets wil drinken. Nou, een biertje zal er wel ingaan, denk ik, maar bescheiden vraag ik om een glas water. Ik pak mijn recordertje en zet hem aan.
Ik bedank haar dat ze mij wil ontvangen. Ze knikt minzaam terug en kijkt hoe mijn trillende handen het recordertje klaar leggen.
Vraag 1: Wat vindt u van de Argentijnse tango? Ze kijkt me glazig aan. Het lijkt alsof ze diep in haar geheugen moet graven. “Well..., I think it’s a beautiful, sensual dance.”
Vraag 2: In de film Evita danst u een Argentijnse tango. Van wie heeft u les gehad?
“ Oh dear, I can’t remember. During my career I worked with so many performers, teachers, and so on. But they were good teachers, I enjoyed working with them.”
Vraag 3: Waarom heeft u nooit iets met de Argentijnse tango gedaan in uw shows?
“Tango is hard to mix with pop music, after all I’m a popstar.”
Het is stil, er komt niet meer uit.
“Dank u, dit waren mijn drie vragen.”
Ik pak mijn recordertje in en wil zo snel mogelijk naar huis. Ik voel me overbodig en begrijp ook niet goed meer waarom het interessant is om met de Queen of Pop over tango te praten.
Madonna zit nog steeds op haar stoel en is ook zichtbaar moe. Ze vraagt of dit alles was. “Ik mocht maar drie vragen stellen”, zeg ik een beetje verbolgen. “Okay”, zegt ze, “I don’t mind if you have more questions.”
Ja, nu kan ik zo gauw geen interessante vraag verzinnen! En eigenlijk vind ik het wel best zo. Dus ik vraag of zij dat is, die naakte vrouw op dat grote schilderij. Ze fronst en vraagt waarom ik dat denk. Dat weet ik eigenlijk niet, maar waarom zou ze dat niet zijn? Ze antwoordt dat het een ode van Lucian Freud aan haar is. Ik ben er stil van. We staren beide naar het schilderij. Het is geen compliment, zo afgebeeld worden. Wat spreekt haar zo aan in het schilderij? Ze denkt even na en zegt dan: “I don’t know; sometimes I hate the painting, and sometimes I think it’s great.
Ze kijkt me aan en ik glimlach. “Dat heb ik nou met uw muziek!” zeg ik enthousiast. “De ene dag vind ik het helemaal niks, de andere dag zing en dans ik vrolijk op uiteenlopende nummers. La Isla Bonita is mijn favoriet.” Ze kijkt me spottend aan: “That's a very old song.” Oud, wat is oud? Dat is ook maar een begrip.
Ik zeg haar dat over de hele wereld jonge twintigers op oude tangomuziek uit de vorige eeuw dansen. Wellicht dezelfde doelgroep waar zij met haar muziek op mikt. En dat is zo fijn aan de tango. Je groeit mee met de muziek, je kunt tot je tachtigste blijven dansen. Zo kwebbel ik nog even door en plotseling onderbreekt ze me: “Zeg eens, hoe is het voor veertigplus-vrouwen om de tango te dansen?”. Haar vraag overvalt me, zie ik er zo oud uit? Nou ja, ik bén zo oud. “Eh, eigenlijk wordt het na je veertigste alleen maar minder. In de salons word je door mannen weinig ten dans gevraagd. Veel vrouwen stoppen er daarom gaandeweg mee. Ten slotte zoek je geen gezelschap op om herhaaldelijk afgewezen te worden.” Ze begrijpt het niet: “Zijn er dan niet, zoals in Buenos Aires, jonge mannen die tegen betaling hun danskunst aanbieden? Taxidansers bijvoorbeeld?” “Nou, de vrouwen willen wel”, zeg ik, “maar de Nederlandse mannen zijn niet armlastig genoeg om zichzelf te verhuren.“
Ze kijkt me vragend aan en ik doe er nog een schepje bovenop. “Ja”, zeg ik fel, “het ligt aan de mannen. Die doen maar waar ze zin in hebben. Dat loopt maar achter alles aan dat strak in het vel zit en het babyvet nog op de wangen heeft zitten.”
Seksuele voorkeur
“ Oh, no no no!” onderbreekt ze me. Nu buigt ze voorover en steekt samenzweerderig van wal: “Weet je dat chimpanseemannetjes een seksuele voorkeur voor oudere vrouwtjes hebben? Dat jonge spul laten ze links liggen. Oudere vrouwtjes - hoe ouder hoe beter - hebben zich al bewezen. En je weet toch ook dat chimpansees het meest verwant zijn aan mensen...”
Mijn mond valt open. Alles valt op zijn plek. Inderdaad, de minnaars van Madonna worden almaar jonger. Wat haar lukt moet de Nederlandse tangovrouw van veertig plus en ouder toch ook lukken? Nu buig ik naar haar toe en vraag: “How?”
“Bodyworks, exercise, diet and no alcohol”, antwoordt ze zonder een spier te verrekken. “And a bit of botox.”
Dat is jammer, ik had toch een wat meer spiritueel antwoord verwacht. Maar haar advies is weggelegd voor iedere vrouw, dat geeft toch weer moed.
Ik bedank Madonna voor haar goede raad en stap eindelijk op. Alles is gezegd.
Op weg naar huis laat ik het gesprek nog eens tot mij doordringen. Ik zie er een beetje tegenop, al die bodyworks enzo. Is er geen andere heldin aan wie de tangovrouw een voorbeeld kan nemen? Brigitte Bardot bijvoorbeeld. Zij is toch ook mooi oud geworden? En nog steeds geliefd bij de mannen. Wat is haar geheim? Ja, ik ga Brigitte Bardot interviewen.
Vermaledijde tango!
De Ander
Moeder
Buenos Aires
Cosa d’Italiani
Zwi Migdal
Van klezmer naar tango

 

Claudia Jakobsen
John Lanting
Orkest Tango Dorado
Mabel González
Madonna Ciccone
Katrien Karimoen
Miss Flora Gattina
Arjan & Marianne
Birkit & Muzaffer