Achter de schermen bij Tango Dorado
Het is nog geen Valentijnsdag
maar in Alkmaar zindert het al van de liefde. Theater de Vest heeft zaterdag
10 februari zelfs omgedoopt tot Nacht van de Passie, waarbij de hoofdrol is
weggelegd voor Tango Dorado. Het
orkest toert samen met de Argentijnse zangeres Sandra Rumolino
en zanger José Rivero. Vanavond is de beurt aan Sandra Rumolino.
Omdat het orkest al wat jaren bestaat en veel optreedt, ben ik benieuwd naar
hun wel en wee tijdens zo’n tournee.
Een voor een druppelen de leden
van Tango Dorado het theater binnen. Het is niet hun eerste keer in Theater
de Vest, dus de kleedkamers zijn snel gevonden. Na enige begroetingsrituelen
verzamelen de muzikanten zich voor de soundcheck. Pianiste Margriet Markerink
komt als laatste binnen en neemt ontspannen plaats achter de vleugel. Margreet
ziet er frêle uit, maar ze is duidelijk de mater familias van
de club. Orkestleider Christiaan van Hemert warmt zijn bandoneon op. Naast
hem zit Jacqueline Edeling, de tijgerin van de bandoneon, die onverstoorbaar
wat dingetjes uitprobeert. Achter haar staan de violisten Derk Lottman en
de Braziliaanse Alexandre Mota Kanji als Peppi & Kokki met hun violen te dollen
(“Vuile boef, jij hebt mijn stekkertje!”). En Eelco van de Meeberg
zit met zijn elektrische gitaar te schmieren alsof er een funkconcert op het
programma staat. Dan is er nog de mooie Maaike Wierda die bijna verscholen
zit achter haar bas. Het gezelschap wordt gecompleteerd door Sandra Rumolino
die wat nerveus over het podium drentelt.
Ik neem plaats in de lege zaal en vraag me af wat er van dit zootje ongeregeld
moet worden. “Een paar serieuzen en een paar gekken. Dat vult elkaar
heel goed aan”, vertelt Eelco mij later op de avond.
Drie kwartier later zitten we
in de kantine voor het interview. De orkestleden schuiven af en aan, maar
Christiaan gaat er eens goed voor zitten.
Jullie toeren drie maanden aan een stuk. Hoe houden jullie het uit met
elkaar?
Christiaan: “IJzeren discipline. Je moet niks tolereren, zodra ze van
de lijn afwijken, páts! Ja serieus, zo werkt dat.”
Margriet en Jacqueline gaan hier geroutineerd tegenin en Christiaan komt tot
de conclusie dat de groep een stelletjes pubers bij elkaar is en hij vindt
zichzelf wel de allergrootste, “Maar spélen, jonge! Echt ongelooflijk!”
Nu nemen ze uitgebreid Margriet op de hak die op weg naar het theater twee
treinhaltes te vroeg is uitgestapt. Margriet verdedigt zich door de ‘dwalingen’
van de anderen aan te kaarten. Dit soort plagerijen laten zien dat ze ook
plezier hebben om elkaars mindere momenten. Jacqueline vertelt over het familiegevoel
dat na zoveel jaar ontstaan is.
Christiaan: “We hebben nog nooit wisselingen in de bezetting gehad. Alhoewel
we het wel hebben geprobeerd, hoor.”
Af en toe wil je iemand kwijt?
Christiaan: “Ik wil eigenlijk een groep met alleen maar mannen.”
Margriet: “Hij is een beetje jaloers dat de dames een eigen tangotrio
hebben.” Jacqueline vertelt dat ze uit financiële noodzaak ook in
andere ensembles spelen: “We hebben wel eens op een houtje gebeten. Je
moet een soort mentaliteit hebben voor het muzikantenleven, veel overwinnen
en teleurstellingen verwerken, veel studeren en het is soms saai, je moet
jezelf veel dingen ontzeggen. Het sociale leven schiet er vaak bij in.”
Wat is de gedachte achter
jullie show met Sandra Rumolino?
Christiaan: “In een notendop is onze show een reis door de geschiedenis
van de tango. Dat betekent dat ik iets vertel over de stijlen die we voorbij
laten komen. Ik ga zo’n stijl niet helemaal voor het publiek uitpluizen
maar geef een soort leidraad voor de luisteraar, die misschien ķets van tango
weet. Dat werkt heel goed, sommige mensen zeggen: ‘Hé, ik heb
veel over tango gehoord maar ik heb het nu op een heel andere manier ervaren.’
Dat vind ik het leuke van deze show, we spelen dingen die heel moeilijk zijn,
maar de verpakking is toegankelijk. Er zitten een paar stukken in die weer
aanleiding geven om dát stuk te spelen, dáárom speelt
die gitaar daar zo.”
Eelco valt hem bij dat mensen door de korte verhaaltjes die Christaan tussen
de nummers door vertelt, worden gefocust op één ding. “Dan
is het ook makkelijker te begrijpen, in plaats van focussen op zeven of acht
instrumenten die allemaal wat anders doen, waar je helemaal niks van begrijpt.
Als mensen zich op de viool focussen, dan begrijpen ze hoe de muziek bedoeld
is om naar te luisteren.”
Dorado wilde af van een gewoon concert, omdat dat niet genoeg mensen aanspreekt.
Mensen komen voor een avond uit. Ze komen voor de dans of voor Sandra Rumolino.
Daarom proberen zij een theatervoorstelling te geven en niet een concert.
Christiaan: “In mijn optiek is dat de kant waar de muziek een beetje
naar toe aan het gaan is. Een meer geregisseerde vorm van theater.”
Mensen willen vermaakt worden.
“En terecht. In deze tijden van televisie ga je alleen nog naar het theater
als er echt iets bijzonders te zien is.” We praten wat over deze tendens
en komen zo op ontwikkelingen in de tango.
Als je aan vernieuwing denkt,
waar denk je dan aan?
Christiaan: “Ik denk allereerst dat de shows anders moeten. Kijk, Color
Tango is hartstikke goed, maar het is natuurlijk een show van niks. Iedereen
zit naar de bladmuziek te kijken, ze zeggen niks en als ze iets zeggen is
het in het Spaans en dat verstaat echt niemand hier. Maar oké, het
is Color Tango, het is Alvares, je accepteert het. Maar als nieuwe groep kan
je niet meer met zo’n optreden aankomen.” Christiaan denkt dat het
een goed idee is te kijken naar de manier waarop andere muziek wordt gepresenteerd,
zoals hiphop, rap, R&B of cabaret. Hij vertelt hoe Karin Bloemen of Jenny
Arean zich in theater presenteren. “Je kan het tegenwoordig niet meer
maken om het publiek niet aan te kijken en alleen maar je dingetje doen.”
In de muziek verwacht hij vernieuwing uit de combinatie tussen lounge/dance
en tango. “Dat is het geluid van tegenwoordig. Het gaat niet meer om
de complexiteit, de klanken die je produceert, de muziek of om de harmonie,
het gaat om de productie.” Christiaan vertelt dat op hun nieuwe cd een
dance-tango staat. “Ik vind dat helemaal te gek. Eelco, Alexandre en
ik hebben een studio en wij produceren echt van alles. We zijn nu bezig met
een R&B-project, dan schrijf ik gewoon R&B muziek. En we hebben ook een jazz-cd
gemaakt.”
Je bent een muzikaal dier?
“Ik houd van heel veel muziek. Ik vind alles leuk. Ik ben typisch een
product van deze tijd. De specialisatie is eigenlijk een beetje naar de achtergrond
geschoven. Vroeger had je een specialist nodig, tegenwoordig heb je meer mensen
die van vele markten thuis zijn. Ik ben geen traditionalist en al helemaal
geen purist.” Hoe meer invloeden, hoe leuker hij het vindt. “Maar
als je Pugliese wilt spelen, dan moet je ook Pugliese spelen zoals je Pugliese
speelt. Dan moet je natuurlijk niet ineens gek gaan doen, want dan speel je
iets anders.”
Waar moet het heen met Tango
Dorado?
Christiaan: “Japan, Azië, Amerika, Canada, er is daar gewoon een
enorme markt. We willen wel een beetje weg uit Nederland. Hier heb je zoveel
theaters met weinig mensen.” Hij ziet het buitenland als enige oplossing
om Tango Dorado een lang leven te geven. “We kunnen natuurlijk niet tien
jaar zo door gaan. Dit is hartstikke leuk, dit kunnen we elke dag weer doen,
maar we moeten vooruit.” Hij vertelt dat hij het liefst drie maanden
in Nederland toert en twee of drie maanden door de rest van de wereld. En
de overige tijd besteden aan de bouw van een nieuwe show. Margriet vertelt
dat ze graag op het festival van Buenos Aires zou willen spelen en Jacqueline
in Carnegie Hall in New York. Maar Christiaan droomt nog even verder over
Azië: “In Tokio heb je drie, vier zalen, voor drieduizend mensen.
Er wonen 20 miljoen mensen. Dat alleen al is zo gek. In Nederland moet elk
klein gehucht een theater hebben.”
Over een half uur begint het concert
en ik vraag of hij zich niet moet voorbereiden.
Christiaan: “Mwah...”
Of naar het toilet?
Christiaan: “Nee, we lopen gewoon op en gaan spelen.”
Dat is Christiaan ten voeten uit. Bomvol energie en hilarische bluf, maar
ondertussen beheerst hij alles tot in de puntjes.
Een kwartier later zit ik in de
zaal en laat me inpakken door de muziek en de stem van Rumolino. Warm, soepel,
helder en luid. Ze wisselt af met het danspaar Marieke en Moneir, die er niet
alleen appetijtelijk uitzien maar ook aangenaam bescheiden dansen. Tussen
de nummers door vertelt Christiaan wat over de muziek die ze spelen. Ik luister
geboeid en hij maakt me regelmatig aan het lachen. Geen moment krijg ik gelegenheid
een beetje in te dommelen, iets waar ik bij tangoconcerten nogal eens toe
neig. En zoals hij eerder op de avond over zijn kompanen zei: spélen,
jonge, echt ongelooflijk!
(Alkmaar, februari 2007)
