La Rubia
“Ik had je al na tien paar
schoenen de winkel uitgegooid Miep. Echt absurd om 36 paar tangoschoenen te
passen, en dan geen enkel paar leuk vinden.”
“Nou ja, op dat allerlaatste paar na, daar was ik helemaal ondersteboven
van. Die andere paren verbleekten er gewoon bij, zo betoverend mooi waren
deze schoentjes.”
“Hoezo? Groeiden er soms rozen uit?”
“Bijna As, ze waren zó beeldig. Lichtroze stof met lieflijke zwarte
stipjes en snoezige doorschijnende ruches, een metershoge glimmende naaldhak
waar mannen de zenuwen van krijgen en twee sensuele velourslinten die om je
been gewikkeld moeten worden om te eindigen in een zenuwslopende strik.”
“Kon je er ook nog op dansen?”
“Nou, de verkoopster zei me dat je op deze schoenen zelfs mooier gaat
dansen. Maar weet je As, toen ik op die muiltjes door de winkel paradeerde
en mijzelf in de spiegel bekeek, realiseerde ik me dat de invloed veel verder
gaat dan mooi dansen. Van deze schoentjes word je een ander mens.”
“Op jouw leeftijd verander je niet meer Miep.”
“Heus wel As. Ik moet bijvoorbeeld mijn garderobe aanpassen, want bij
mijn zwarte en bruine jurken valt het effect van de schoenen weg. Bij deze
muiltjes horen gevaarlijke jurkjes in speelse kleuren. En daaronder natuurlijk
mooie lingerie met verleidelijk kant.”
“Geen katoenen fuiken meer, Miep.”
“Nee As. Maar het gaat nog verder, deze schoentjes komen het beste tot
hun recht bij blonde lokken. Ik zal mijn haar moeten verven. Want blonde vrouwen
halen meer plezier uit het leven.”
“Blonde Miep.”
“En als je deze muiltjes draagt, krijg je enorm veel zin in seks, dus
ik moet ook mijn slaapkamer verbouwen. Ik denk aan een oudroze boudoir, met
crème gecapitonneerde meubeltjes, waarin ik al mijn minnaars gepast
kan ontvangen.”
“Zeg, was Blonde Miep niet een...”
“Nee As, dat was Blonde Greet. En ik verander dan ook mijn naam,
want bij deze schoentjes kun je echt geen Miep heten, daar hoort iets frivoler
bij. Miranda, Mireille, of misschien Mireya, uit de tango Tiempos Viejos?”
“La Rubia Mireya... Dat was ook een dame van lichte zeden.”
“Ze was een muze, As! En om mijn metamorfose te vervolmaken, kan ik ook
maar het beste naar het zuiden emigreren. Daar wonen mannen met passie. In
Maastricht voel je ze al vibreren.”
“En Mireya, heb je de verkoopster
uit haar lijden verlost en deze dansschoenen gekocht?”
“Oh As, zo erg! Ik wilde ze zo graag hebben, ik zag mijn nieuwe leven
helemaal voor me. Alles zou anders worden. Maar ik heb de schoentjes toch
niet gekocht, ze waren ook niet goedkoop.”
“Alles heeft een prijs.”
“Ja As. En daar schrok ik van, want Mireya belandde uiteindelijk wel
in de goot.”
